Tour door Turkije, van 13-07 t/m 29-07-2009.
Een melange van Oost en West.
Aankomst op 13-07-09 op de luchthaven van Istanbul, waar het kopen van een visum om Turkije binnen te komen nogal wat tijd in beslag nam, vandaar dat mijn koffer nog moederziel alleen op de band lag. Een visum kost voor Nederlanders €10.Een vriendelijke meneer heeft me geholpen om het hotel te zoeken, wat nog een hele klus was, de touroperator had namelijk niet vermeld hoe er te komen met openbaar vervoer. Dus met een taxi en later nog enkele kilometers lopen hadden we het gevonden, later bleek dat je er gewoon met metro en tram kon komen, er was een tramhalte om de hoek!!
De volgende dag eerst maar een bezoek gebracht aan het Archeologisch Museum, waar naast het eigenlijke museum o a ook het oudste gebouw van het museumcomplex het Faiencemuseum uit 1472 staat. Echt een juweel, gebouwd in opdracht van Sultan Mehmet de 2e , kostbare keramieken en tegels zijn hier te bewonderen.
In het museum zelf is de Alexandersarcofaag(310v Chr.), echt een pronkstuk. Meneer zelf licht hier echter niet in, maar een Libanese koning, daar deze in het huidige Libanon is aangetroffen. De afbeeldingen gaan wel over Keizer Alexander de Grote, o a een leeuwenjacht is te zien. Opvallend dat de sarcofaag zo gaaf is Er zijn hier nog meer sarcofagen uit die tijd te bewonderen. In een ander gebouw wordt de tijd van o a Mesopotamië middels grote tentoonstellingen behandeld, erg mooi. Ook is hier een hele verzameling fragmenten te zien, die men nog allemaal moet onderzoeken en weer iets van zien te maken, puzzelen dus. Waar ik mij al een tijd lang op heb verheugd gaat nu gebeuren, n l een bezoek aan de Haghia-Sophia, de Kerk van de heilige Wijsheid, deze stamt uit de 6e eeuw toen Istanbul nog Byzantium heette en is in opdracht van keizer Justinianus gebouwd. Verwondering alom, niet alleen door mij dus, plomp van buiten, majestueus van binnen, een keur van gewelven, pilaren en opvallend is de aanwezigheid van de Mihrab (gebedsnis gericht naar Mekka)en Minbar (soort preekstoel van de Imam) ook diverse mozaïeken waaronder een tronende Christus en een aantal muurschilderingen zoals een afbeelding van Jezus met Maria en Johannes de Doper. Een gebouw dat eerst kerk is geweest, de Byzantijnen waren Christenen)Istanbul heette toen Constantinopel, en later ± 500jaar als moskee heeft dienst gedaan tijdens het toenmalige Osmaanse rijk, vandaar dat men naast de Mihrab en de Minbar ook vier minaretten heeft toegevoegd, evenals de acht reusachtige kalligrafieën met de heilige Islamitische namen binnen. Sinds 1935 is het een museum.
Daarna gaan we de cisterne Yerbatan Sarai in ogenschouw nemen, een soort kelder bestaande uit ± 336 zuilen, waarvan er twee op Medusahoofden staan, komisch, het ene hoofd op de kop, het andere op z’n kant, dat scheen men in die tijd te doen om kwade geesten of goden buiten de deur te houden. Het geheel stamt uit de 7e eeuw. Een feeëriek schouwspel overigens, al die zuilen die ervoor zorgen dat de hele boel niet instort, in het verleden is dit gebouwd ten behoeve van de opslag van (drink)water gebouwd, wat middels aquaducten uit de bergen ten noorden van de stad werd aangevoerd. Nog steeds staat er een laag water in waarover bruggen zijn gebouwd, zodat men een leuke wandeling kan maken. Vervolgens aan de wandel in een van de bazaars hier de Arasta Carsisi ‘’What you looking for ,jou need a theeshirt’’? . is wat men hier o a hoort tijdens die wandeling, ach men wil toch ook wat verdienen toch? Ook een bouwwerk waarop ik mij van te voren al heb verheugd, het Top Kapi Paleis, het bestuurscentrum van het toenmalige Osmaanse rijk, gebouwd eveneens in opdracht van Sultan Mehmet de 2e. Een maquette geeft een mooi overzicht van het gebouwencomplex. Links voorbij de prachtige toegangspoort valt meteen de Aya Irini kerk uit de 8e eeuw op, (Kerk van de Heilige Vrede), prachtig goudkleurige versieringen en mooie, mozaïeken en is een prachtig monument van Byzantijnse allure, kleurrijk en sfeervol. Ik heb hier nog een aantal gebouwen bezocht waaronder de bibliotheek, vervolgens een koffie op het terras van het bijbehorende restaurant.
Prachtig uitzicht over de Bosporus en de Zee van Marmaris. Naast bestuurscentrum had deze Sultan ook zijn harem die uit vele vrouwen bestond in een speciaal daarvoor bestemd gedeelte van het paleis, prachtige veelal schitterend betegelde ruimten. Hiervoor moest extra entree worden betaald, ± € 8 bovenop te entree van het complex, eveneens ± € 8.
Maar is echt de moeite waard, ook de prachtige auditiezaal bevind zich hier, waar men vele hoogwaardigheidsbekleders heeft ontvangen. De tegels heten Izniktegels en werden in de 15e eeuw veelvuldig gebakken in deze plaats met de zelfde naam, vandaar Izniktegels, ter decoratie van verschillende gebouwen, waaronder dit paleis dus en de Blauwe Moskee. In andere delen van het paleis, het is meer een verzameling gebouwen, zijn ook de vele geschenken die de Sultan heeft gekregen van vele (hoogwaardige ) bezoekers, zoals sieraden, beeldjes sierzwaarden enz. en vele waardevolle schatten uit het Osmaanse rijk en nog veel meer. Bijzonder is hier ook dat er eeuwenoude onderdelen zijn van de deur van de Kaáb in Mekka en een baardhaar van de Profeet Mohamed. Fotograferen niet toegestaan, zou hier onmogelijk zijn geweest, gezien de vele al dan niet Islamitische bezoekers die zich en masse verdrongen voor genoemde relieken. Na al deze indrukken is het tijd voor de lunch, gewoon een hamburger met friet, op het terras van een van de diverse restaurants in de buurt. Volgend hoogtepunt van Istanbul, de Blauwe moskee,
die zich met zijn 6 minaretten majestueus verheft boven de wijk Sultanahmet, waar ook voornoemde gebouwen zich bevinden. Schoenen uit en via een zijingang, speciaal voor toeristen, kan men de enorme ruimte betreden, de constructie van het bouwwerk is min of meer afgekeken van de tegenoverliggende Ahia-Sophia. Machtige zuilen die de koepel dragen, de rode tapijten en de gigantische kroonluchters geven het interieur een mystieke sfeer, evenals het deels gekleurde glas , blauw overheerst, en de blauwe, jawel Iznik tegels, vandaar de naam Blauwe Moskee. Het opmerkelijke is, is dat die kleur hier binnen eigenlijk helemaal niet opvalt, gezien het sfeervolle licht van de kroonluchters. Ook zien we de Minbar en de Mihrab. Veel toeristen genieten hier van de rust en laten het geheel op zich inwerken, evenals ikzelf. Na een leuke wandeling aangekomen in Capali Carsi, ofwel de Grote Bazaar, je kijkt hier je ogen uit, kleding, leder, sierraden, keukengerei, kruiden, souvenirs enz. in een overweldigend kleurenpallet, een melange van Oost en West. Heerlijke koffie hebben ze hier in het oudste gedeelte, héél belangrijk. Als je wil kan je hier uren rondwalen, verdwalen, kan ook nog, ik dacht wel eens ben ik nu in Europa, of toch in Azië, als je de mensen ziet om je heen, de meeste uit Azië o a het Midden Oosten, de sfeer, prachtig. Dit en al het voorgaande bevind zich overigens in het Europese deel van Istanbul, hier zijn ook de meeste bezienswaardigheden te vinden dus.
Straatbeeld, er rijdt hier ook een tram, eigenlijk een soort lightrail, leuke winkeltjes en terrasjes, prachtig. Even wezen kijken langs de waterkant, de Bosporus, een en al bedrijvigheid, vanwege de vele veerboten die hier naar diverse delen van de stad vertrekken, ook kan men vanaf hier een bootstour met een van de veerboten over de Bosporus maken tot bijna aan de Zwarte zee aan toe. In de
buurt staat nog een van de vele Moskeeën die de stad rijk is. Vervolgens, een fenomeen wat hier veel voorkomt, namelijk dansende Derwisjen, Islamitische geestelijken die op de muziek van een orkest snel draaiende bewegingen maken, het komt er in het kort op neer dat a o een hand ten hemel wordt geheven en de andere naar beneden, zodat al het goede van God wordt doorgegeven aan de mensen op aarde, zoiets schijnt het te betekenen.Is al eeuwen oud. Gauw even een paar foto’s gemaakt, mocht eigenlijk niet daar ik niet gereserveerd had, maar ik zat te eten op het bijbehorende terras en kon een en ander door het raam zien. Het eten was trouwens heerlijk, een soort gewokte kipfilet met diverse roergebakken groentes waaronder paprika en chile (rode peper), aardappel en rijst, biertje erbij mm lekker! Dit alles begeleidt door een orkestje dat leuke Turkse volksmuziek speelde, een ober ging spontaan ten dans met een van de bezoekers, hoe leuk kan genieten zijn, toch? Daarna gaan we lekker genieten van Istanbul bij avond, o a de Blauwe Moskee en de Haghia Sofhia worden feeëriek aangelicht, echt schitterend. Als je in Istanbul bent moet je natuurlijk de Bosporus op, dit ook gedaan dus, de makkelijkste weg is gewoon met een veerboot mee richting de Zwarte Zee, naar
Sanyer, waar de vissershaven erg leuk is, vandaar met een minibus naar Kilyos aan de Zwarte Zee. Hier heb ik nog even een visje gegeten met uitzicht over de Zwarte Zee, verassend want dit laatste was niet gepland. Met de bus terug ,kostte al met al zo’n € 20, een cruise zonder lunch zou ± € 35 kosten, dus ik heb het goed gedaan. Onderweg kom je o a onder de Atatürk Brug door( hangbrug gebouwd in 1973, 1074 m lang en 64 m boven het wateroppervlak), een prachtige Osmaanse Moskee
en z g yali’s, prachtige schilderachtige soort herenhuizen, die vroeger aan verschillende vooraanstaande personen toebehoorden. Ook kan je een blik werpen op het Rumeli Hisani (Fort Europa) gebouwd in opdracht van Sultan Mehmet Fatih in de15 e. eeuw ? Volgende attractie, de beklimming van de ± 62 m hoge Galata Kulesi (Galata toren) uit 1438 in de gelijknamige wijk, een prachtig uitzicht over de Bosporus, de Gouden Hoorn de Haghia- Sophia en de Blauwe Moskee is de beloning, echt fenomenaal! Tot slot nog even een wandeling gemaakt in deze echt Europees aandoende(tevens de oudste) wijk, verassend is het trammetje uit begin 20e eeuw. Hier eindigt het verblijf in deze kosmopolitische stad waar Europa in Azië overgaat,West zich met Oost vermengd.
Verplaatsing, jawel dat hoort toch bij een beetje tour, nietwaar?; naar Ankara, per bus. Onderweg tijd voor een hapje en drankje, ook in de bus trouwens, en hier heb ik mij echt vergaapt aan de vele soorten zoetigheden die men hier in een aparte afdeling van het restaurant te koop aan bood, echt iets voor zoetekauwen, zoals Turken ook schijnen te zijn, dus.Ankara is veel rustiger, kleiner ook en is tevens de hoofdstad. Hoogtepunten zij hier het bezoek aan het Museum van Anatolische beschavingen, gevestigd in een voormalige bazaar uit 1464, waar de (vergeten) Hettitische cultuur(1750-1200 v.Chr.) veel indruk maakt in de vorm van opvallend gave stèles die de tempels sierden in die tijd. Ook komt hier de Romeinse en de Griekse periode aan de orde. Opvallend is hier ook een offerbeker waarop een huwelijksceremonie afgebeeld staat afkomstig uit voornoemde Hettitische cultuur. Vervolgens de citadel een overblijfsel van de Byzantijnse periode, de bouwers hadden zo te zien recyclen hoog in het vaandel staan, getuige het feit dat dit bouwwerk uit diverse resten van Romeinse en Griekse tempels is opgetrokken, wat in de muren zichtbaar is.
Binnen valt de Moskee met zijn Korinthische zuilen op (13e eeuw) evenals de kronkelende straatjes met de huizen met de karakteristieke erkers, hier waant met zich echt een Byzantijn. Het uitzicht mag er overigens ook wezen vanaf het fort. Daarna tijdens een wandeling toevallig gestuit op een sfeervolle bazaar, klein maar daardoor uiterst gezellig en kleurrijk, groente, fruit, vis, kip en gebruiksvoorwerpen worden hier aan de man gebracht. Het volgende hoogtepunt is het Mausoleum ter ere van Atatürk, de grondlegger van het moderne Turkije in 1923, hij was de eerste president. Men begon net met het wisselen van de wacht, toch een bewonderenswaardig iets toen ik hier aankwam, aan het begin van de laan ernaartoe, geflankeerd door diverse leeuwenbeelden. Aan het eind daarvan ontvouwt zich een groots bouwwerk met de Turkse vlag, rood met de halve maan, ster en de tulpen, het symbool van Turkije die meteen opvalt.
Tulpen komen van origine, uit Turkije vandaar. Binnen wordt in reusachtige diorama’s de onafhankelijkheidsstrijd tegen de Osmanen en later tegen de Griekse overheersing, door middel van geluiden die bij deze gebeurtenissen hoorden word een zo natuurgetrouw mogelijke weergave gegeven van wat zich toen afspeelde aan de fronten, een leerzaam audiovisueel schouwspel. Het maken van foto’s is hier uit den boze, evenals in de diverse ruimtes waar de geschenken die Atatürk(1881-1938) van diverse regeringsleiders in de wereld heeft gekregen tijdens hun bezoek aan Turkije, dit alles is gesitueerd rond de tombe waarin deze man hier bijgezet is, ik vond dit alles toch heel interessant, dit moet je zien als je in Turkije bent, beslist de moeite waard. Leuk standje waar men o a loten snoep, sigaretten en water verkoopt, ziet er mooi uit, vooral dat molentje waaraan de loten hangen vond ik grappig. Avond in Ankara, dat betekent dinnertime, karakteristiek voorgerecht, dikke witte bonen met wortel, dat ze roerbakken, lekker in een schitterende ambiance, hoofdgerecht, kip met rijst en wat frieten prima. Dit alles midden in het uitgaansgebied genaamd Kizilay. Hier eindigt het bezoek aan deze verassende stad.
Nu een van de natuurwonderen waar Turkije zo bekend om is, de feeënschoorstenen van Cappadocia, een bizar landschap gevormd door erosie van verschillende gesteentes o a tufsteen afkomstig van vulkaanuitbarstingen in een ver verleden. Het ene gesteente is harder dan het andere en het geheel zit vol met diverse mineralen wat her en der een turquoise tint geeft aan het landschap. Wind en regen doen de meest grillige vormen ontstaan, zoals de bekende feeënschoorstenen , kegels enz., daardoor veranderd het landschap voortdurend. Ik heb hier in Urgüp overnacht,
een leuk sfeervol dorp, van waaruit ik een wandeling heb gemaakt, volgens mijn reisboekje van Trotter kan dat heel goed, in de omgeving en daar leuke rotskerkjes in ogenschouw genomen met binnen prachtige eeuwenoude muurschilderingen. Kennelijk heeft niemand het reisboekje Turkije van Trotter mee want ik heb niemand gezien tijdens deze wandeling, behalve de beheerders van genoemde kerkjes(± € 1,20per kerkje entree)een van de kerkjes was pas gerestaureerd daar hebben ze nog een prijs mee gewonnen, een soort Cultuur Erfgoed prijs van de Europese Unie. De wandeling duurde heen en terug zo’n 3,5 uur in een adembenemend decor, in de verte zag ik zelfs tafelbergen!
Terug in Urgüp, koffie met appelgebak, had ik ook wel verdiend. Urgüp ziet er schilderachtig uit vooral van af het uitzichtpunt vanwaar je een prachtig zicht hebt over dorp en omgeving. Leuke terrasjes, restaurants en bars, voor elk wat wils. Ook het hotel was prima, lekker fris ontbijt(stokbrood, schapenkaas, olijven en een heerlijk kopje thee) zo uit de keuken van het vriendelijke echtpaar
die het hotel uitbaten. Om de omgeving te verkennen heb ik van hier uit een tour geboekt, kosten ongeveer € 35, zodat je in een dag veel kunt zien, naast de bekende ‘’schoorstenen’’ zien we o a een kameel molens en groepen mensen, dit alles door de erosie gevormd. Ook een bezoek aan eenpottenbakkerij hoort bij deze tour, interessant hoe de pottenbakker een theepot vervaardigd, aansluitend laat men zien hoe ze die prachtige beschilderende borden en schalen maken, daarna had je gelegenheid om iets te kopen in de reusachtige ondergrondse hal. Buiten is de kar met diverse potten prachtig. Tijd voor de lunch, dit geschiede in een schitterend ondergronds restaurant, een gigantische ruimte in de rotsen uitgehouwen, muziekje en lekker eten, linzensoep, een soort grote witte bonensoep, gestoofd rundvlees met rijst en baklava als toetje, heerlijk. Vervolgens werd de tour voortgezet naar Göreme waar het Openluchtmuseum is gevestigd. Diverse rotskerken, met prachtige muurschilderingen die Bijbelfiguren voorstellen o a een schitterende afbeelding van Jezus aan het kruis, het verslaan van de draak door St. Joris en diverse dierfiguren. Kloosters met eetruimten (muurschildering van het Avondmaal ) en de Necropolis(ruimte waar de doden werden begraven).Het was er erg druk, geduld hebben met het maken van foto’s dus, wat niet altijd lukt gezien de tijd die we hier hadden, ± een uur, vond ik ook genoeg. Het geheel stamt uit zo rond het begin van onze jaartelling. De rotskerkjes van eerder genoemde wandeling waren mooier gezien het feit dat ik daar gewoon alleen was, maar goed. Daarna verder door het prachtige landschap, onderweg gelegenheid om te genieten van het uitzicht onder het genot van een koffie in gezelschap van 
mede tourdeelnemers, deze bestonden uit o a Georgiërs, Europeanen, Turken, Indiërs en Amerikanen, van all over de World dus. Ook kon je een kameelsafari maken, maar mijns inziens heeft dit niks met Turkije te maken dus niet voor mij, wel een koddig gezicht trouwens, die hoge keukentrap, om op het dier plaats te kunnen nemen. Souvenirs kopen kon ook, maar de koffie vond ik belangrijker. Een 
leuke dag zo vanaf ’s morgens 9 uur tot ’middags 4 uur, het was het geld meer dan waard! Avond in Urgup Tandir chicken een soort goed gevulde kippensoep met gele rijst, heerlijk, ben ik alleen maar hier tegengekomen, een lokaal gerecht denk ik. De eigenaar en zijn vrouw waren erg vriendelijk. Het dorp ziet er sfeervol uit zo ’s avonds. Leuk, al die kruiden, noten ,vijgen, dadels en gezellige terrasjes, waar je een Nargileh (waterpijp) kunt roken (hebben ze speciale hoekjes voor). Dit kan in verschillende smaken, wat je ook wel kunt ruiken als je in de buurt zit.De laatste dag ga ik nog even bij twee geliefden langs, die op het punt staan elkaar in de armen te sluiten zo lijkt het. Een eindje verder zie je twee mannen genieten van het uitzicht wat werkelijk fenomenaal is. Hier wordt ook afscheid genomen van deze wonderlijke streek gelegen in centraal Turkije dat overigens op de Werelderfgoedlijst staat. Verplaatsing per (nacht)bus naar…
Kusadasi, een andere wereld, die van het strand cruiseschepen en bazaars. Eerst naar de aan het eind gelegen 14e eeuwse vesting, waar eigenlijk de prachtige tuinen nog van over zijn.In de buurt kun je lekker eten met uitzicht op de grote cruisschepen die Kusadasi aan doen. Tijdens het afrekenen van de lunch woei er een 5 Lirabriefje (±€ 2,50) in het water die door een behulpzame locol
eruit werd gevist, een Amerikaans echtpaar overkwam kort daarvoor het zelfde met een 5 Eurobriefje. Zo nu maar es lekker naar het strand, het op zo, n 3 kilometer afstand gelegen Kandilar Denizi (Ladys Beach), ofwel het vrouwen strand. Vrouwen genoeg hier het deed zijn naam wel eer aan dus. Langs het strand een keur van hotels, restaurants en terrassen, het geheel nodigt uit voor een aangenaam verblijf hier. Ook de strandjes in Kusadasi zelf zijn erg mooi en de locale vismarkt mag er ook wezen. Rest er nog één grote bezienswaardigheid, het op ± 20 km. afstand
gelegen Efez (Efeze) bekend van de Bijbelse geschiedenis, waar Apostel Petrus door de menigte werd uitgejouwd, toen hij het evangelie wilde brengen. Men bleef liever in hun eigen god Artimis geloven.Efez beschikt over Griekse en Romeinse invloeden en is zeker zo’n 3000 jaar oud, misschien nog wel ouder. Met de z g Dolmus (minibus) vanuit Kusadasi ben je er in een klein half uur, het laatste stuk te voet, iemand heeft me nog een stuk meegenomen achterop de motor. Eerst even langs de vlakbij gelegen Zeven Slapers Grotten, waar bijna niets meer van over is. Volgens een legende zouden hier 7 door de Romeinen vervolgde Christenen een veilig heenkomen hebben gezocht in de 3e eeuw, de /a>grot werd vervolgens afgesloten. Twee eeuwen later kwamen ze te voorschijn nadat een aardbeving de toegang had geopend, terug in de stad zagen ze dat het christendom ondanks alles wat er gebeurd was heeft gezegevierd! Vervolgens verder gelopen door een prachtig gebied waar nectarines en tomaten worden verbouwd en te koop aan geboden, naar de archeologische site. Entree ± €10 en dan kan het bezoek van start, werkelijk schitterend, zelden zo’n mooie site gezien de lange rechte laan omzoomd door pijnbomen is zo ongeveer de enige plek waar schaduw is maar de hitte viel reuze mee overigens. Eerst het eerdergenoemde imposante theater waar zo rond de 25 000 mensen een plaats konden vinden, tussendoor zien we de Arcadania (havenstraat) naar
de toenmalige haven, nu ligt de zee ± 10 km. terug. Vervolgens de Poort van Mazeus en Mithridates. Hiernaast het hoogtepunt van Efez, de schilderachtige Celsusbibliotheek(2e eeuw ) samen vormen deze bouwwerken een schitterend hoekje, ook door die zachte roodbruine kleuren. Ook zien we de Marmerstraat een brede met grote marmerplaten geplaveide straat, vlakbij is het huis van lichte zeden(had men in die tijd ook behoefte aan)en Pecunia non Olet, klinkt mooi, maar het zijn gewoon de openbare toiletten, iedereen wil even voelen hoe dat is om hiervan gebruik te maken, ik ook. Het lijken wel grote sleutelgaten als je dat zo ziet, in die tijd werden hier de meest uiteenlopende zaken besproken, je behoefte doen moest toch, dus kon dat mooi samen, tijd was toen ook al geld zou je kunnen zeggen. De schuin tegenover gelegen 
terrashuizen zijn momenteel in restauratie, men heeft er een enorme overkapping overheen gebouwd, betaald door Oostenrijk, om het tegen weer en wind te beschermen. Hier moest ook extra intree worden betaald(± € 7,50). Indrukwekkend zoals men hier bezig is om alles zoveel als mogelijk weer in oude luister te herstellen, er is zelfs sprake van de grootste puzzel ter wereld, al die fragmenten van o a marmer en muurschilderingen waarmee men in Romeinse tijd de (paleis)muren bekleedde, probeert men weer in elkaar te zetten, hetgeen verbluffende resultaten oplevert. Verschillende 
woonhuizen met de gebruikelijke decoraties middels muurschilderingen en mozaïeken, evenals resten van de kerk kan men hier in ogenschouw nemen, het geheel deed mij denken aan het bij Napels in Italië gelegen Herkulanium, men is goed bezig hier,petje af!. Men kan hier vanaf speciale loopbruggen alles bekijken. Omdat het die dag zaterdag was hadden de restaurateurs blijkbaar vrij, men was niet aan het werk. Aan de overkant is de Corintische Hadrianustempel in al zijn pracht te zien ook al in die typerende zacht roodbruine kleur zoals alles hier, dit heeft te maken met de kleur van het hier voorkomende gesteente, vandaar. Even verderop zijn nog restanten van o a de Trajanusfontein en het Pantheon. Op de terugweg een mooi overzicht over site en nabij omgeving. Hier nemen we afscheid om vervolgens het dichtbij Efez gelegen Selçuk te bezoeken, dit had ik van tevoren niet gepland, maar het was nog vroeg in de middag, dus deze prachtige sfeervolle stad nog even mee gepikt, lunch en koffie met zicht op een marktkoopman die bezig was een zaag te slijpen, er was die dag een grote markt gaande. Aan de rand van de stad zijn de restanten van de Johannesbasiliek uit de 6e eeuw te vinden, gebouwd in opdracht van de keizers Theodosius en Justinianus. Eronder bevindt zich het graf van Apostel Johannes de Doper die hier eind 1ste eeuw is gestorven, de ruïne bestaat uit onder andere restanten van de apsis en diverse zuilen, in een ervan is een typisch kruis gekerfd.In de buurt van de ruïne staat de Isa Bay Camilmoskee een Seldjoeks gebouw uit de 14de eeuw, een erfenis van Iraanse Seldjoekmoslims(?), een juweel van een bouwwerk het heeft wel iets weg van een uit de kluiten gewassen ketelhuis om een kas te verwarmen, zoiets ja, ook vanwege die typische ronde minaret met bovenop een ooievaarsnest, leek meer op een schoorsteen, desondanks een schitterend bouwwerk.
De binnenplaats is prachtig, weelderige vegetatie, lekker om even bij te komen van alle voorgaande indrukken, binnen in de moskee zelf valt de eenvoud op, verassend want dit alles was voor vertrek naar Turkije niet gepland. Hierna een leerzaam bezoek gebracht aan het Archeologisch Museum, een goede aanvulling op het voornoemde bezoek aan Efez. Beelden en diverse muurschilderingen die de tempels, huizen en fonteinen sierden zijn hier te vinden, evenals een soort buste van keizer Augustus
en onze bekende Atatürk, evenals beeldjes van voornoemde god Artemis, echt een aanrader om te bezoeken dit museum. Koffie !! heerlijk op het terras tegenover het museum in een schitterende setting. Het was al met al een enerverende dag. De laatste dagen lekker rustig doorgebracht in Kusadsi niet te veel in de binnenstad komen, dit is meer een grote bazaar, heel toeristisch dus het bekende What you looking for? You want buy a T shirt or leather? enz . Ach ja, wat zou je zelf doen als je hier van moet leven?Ik heb een eindje buiten het centrum nog een leuke miniatuur Haghia-Sophia gekocht. De boulevard echter is werkelijk fantastisch, leuke terrassen, al dan niet met uitzicht op de reusachtige cruisschepen, de Oosterdam van de Holland Amerika Lijn was hier ook trouwens. Idyllisch vissershaventje en de vele restaurantjes zoals Sözlüm waar de sfeer authentiek was en het eten heerlijk tegen een goede prijs.’s Avonds ziet het er in de stad ook sfeervol uit het Efes bier smaakte voortreffelijk op mijn lievelings terras, waar ik toch zes avonden heb versleten, wellness ten top!! Op de laatste dag nog een wandeling door de binnenstad gemaakt, levert toch nog leuke plaatjes op, Douwe Egberts was er ook, en nog even naar de marina geweest. Even voorbij deze jachthaven heuvelop gelopen, waar zich een hotel bevindt, vandaar nog een paar prachtige overzichtsfoto’s gemaakt van de marina met op de achtergrond een van de cruiseschepen, werkelijk fantastisch dit alles, zo zie je maar weer als je gewoon een eind gaat wandelen. En met de ondergaande zon wordt de tour door Turkije afgesloten.De volgende dag al vroeg werd ik vanaf het hotel naar de luchthaven van Izmir gereden(ging héél snel), geregeld door de hoteleigenaar voor de reis naar huis. Ik heb heel veel gehad aan het eerdergenoemde reisboekje van Trotter, handzaam en boordevol goede informatie over land, cultuur, natuur gebruiken vervoer en geschiedenis, echt een aanrader!
Op 30 juli tot en met 7 augustus nog lekker een week naar Calella enBarcelona geweest, Vanuit
Barcelona per trein in ongeveer een uur naar het klooster Montserrat geweest. Vervolgens met de kabelbaan naar het halverwege de gelijknamige berg gelegen kloostercomplex, waar zich de zwarte Madonna van Montserrat in de basiliek bevindt. Na ongeveer een uur in de rij staan kan men deze bijna aanraken, aangezien er een glazen stolp omheen staat is dit echter niet mogelijk.Indrukwekkend is het wel. De basiliek zelf ook. Het geheel is erg toeristisch, restaurants (druk, zelfbediening), souvenirwinkels en er is zelfs een hotel. Ook zijn er diverse wandelroutes die hier beginnen door de omgeving en er zijn schitterende vergezichten vanaf de zogenaamde miradores ofwel uitzichtpunten. Je ziet in de verte o a de Middellandse Zee en op de voorgrond de rivier de Llobregat, aan de andere kant het binnenland van Cataluña. Hier eindigt deze vacantie vol cultuur natuur en ontspanning zoals het een echte zomer betaamt, adios.