Vertrek om ± half negen ’s avonds vanaf Schiphol na een vlucht van ±
drie en een half uur aangekomen op de luchthaven van Enfida, in oost
Tunesië, die pas sinds april dit jaar in gebruik is. Het blijkt hier
een uur vroeger te zijn, een meevaller. Het duurde ruim een uur om
de douane te passeren, koffer van de banden op naar de bus. Nog even
wachten op de andere passagiers die ook naar Sousse moeten en we kunnen
vertrekken, de rit naar Sousse duurt zo’n drie kwartier. Ik kom pas om
een uur in het hotel aan, Hotel Marabout vlak aan het strand. Een erg
mooi hotel zo blijkt de volgende dag, ook het strand is prima. Sousse
ligt eveneens in het oosten aan de Middellandse zee. Lekker eerst
genieten van zon zee en strand en het goede eten in het hotel, alles
in buffetvorm, waar alles en iedereen door elkaar liep, maar er zitten
ook heel veel mensen hier. De buffetten waren overigens prima
opgesteld, genoeg ruimte. Een bezoek gebracht aan de kleurrijke medina
met de uit de 9.e eeuw stammende riad een soort vesting, waarvandaan
het uitzicht prachtig is over de stad. ’S Avonds een leuk terras bezocht
waar veel locals komen al dan niet een waterpijp rokend, wat ook hier
gebruik is net als een jaar eerder in Turkije, hoort toch bij dit soort
landen,waarvan het merendeel van de bevolking de Islam aanhangt Ook maar
es geprobeerd uit te zoeken hoe het zit met het openbaar vervoer, waarbij
algauw de taal een probleem lijkt te worden, men spreekt hier een soort
Arabisch dialect en daarnaast Frans daar men 76 jaar onder Franse heerschappij
heet gestaan van 1881 tot 1956. Maar het lukt,als je maar eenmaal in de “molen ” zit.
20 Juli, Vertrek uit het hotel om de tour te beginnen, ik ben ietsje wijzer
geworden bij de receptie gevraagd naar het busstation van de nationale
busmaatschappij S N T R I , dit stond in mij reisboekje, dus maar gewoon
een taxi aangehouden en gevraagd mij naar het busstation voor de bussen van
deze maatschappij te brengen, ook erbij gezegd richting het zuiden. Voor zo’n 4 Dinar,
de Tunesische munteenheid lukte dit. Een Dinar is ± 50 cent. Eerst maar
es gevraagd hoe naar Douz in het zuiden te komen, dit bleek mogelijk
alleen pas om half twee ging er een bus en ik was hier al om tien uur.
Een paar uur wachten dus, koffie af en toe wat rondgelopen en een paar
foto’s gemaakt. De rit naar Douz kostte zo’n 21 Dinar, dus ± € 10,50.
Half twee, geen bus, die kwam om half drie, een oud rammelding, de airco
deed het overigens wel en kon de rit beginnen. Douz ligt zo’n 360
kilometer naar het zuiden aan de rand van de Sahara dus dat ging wel
even duren. De wegen zijn over het algemeen goed en er wordt onderweg
een paar keer gestopt bij een wegrestaurant zodat er tijd is voor een
natje en een droogje. Na een aantal uren bleek dat er iets was met de
schokbrekers want elke oneffenheid in de weg werd gevoeld, vooral achterin,
soms werd je gewoon gelanceerd. Ook de airco weigerde soms dienst.
In Gabes werd er ineens een oud industriegebied opgereden ergens
achter in een hoek bij een soort werkplaats annex sloperij wordt
de bus geparkeerd. Hier konden we overstappen op een andere die er
een stuk beter uitzag, alles werkte, voor de laatste twee en een half
uur van in totaal zo’n acht uur reizen. Onderweg veel olijfbomen,
vooral in het oosten en daarna werd het landschap steeds meer
woestijnachtig. Aankomst in het donker, zo om half elf,
ik had in het reisboekje al een hotel uitgezocht, iets unieks
midden in de oase tussen de palmen, Le Saharien Paredise, dus ik
kon me daarheen laten rijden. Wel erg donker bij aankomst maar ik
kon gewoon inchecken, ± €32,50 per nacht met ontbijt, ik kon nog
een fles water en een biertje kopen dat was geen probleem. Om iets
te eten moest ik in de stad zijn, een jongeman heeft mij erheen gebracht,
achterop de brommer, een ritje van vijf minuten. Het hotelcomplex is
inderdaad erg mooi allemaal laagbouw in bungalowvorm tussen de palmen
met drie zwembaden een restaurant, een bar en een souvenirwinkeltje,
wegens de late aankomst de avond ervoor was dit alles al dicht.
Ook overal prachtige bloemen, kortom een schitterende plek voor
een paar dagen, en noch centraal gelegen ook zo bleek algauw,
een klein half uurtje lopen naar zowel de woestijn als de stad.
Ach, en lopen is toch gezond en leuk zo tussen al die dadelpalmen,
hier komen ook de bekende dadels vandaan, als ook uit het later noch
te bezoeken Tozeur. Na moederziel het ontbijt te hebben genuttigd,
stokbrood met diverse soorten beleg, zelfs kaas en komkommer, en een
sinaasappelsapje, op weg. De Sahara! Niet te geloven en toch waar!
Eerst een foto laten maken van mijzelf op een kameel, later verder
langs de woestijn gewandeld tot bij de plaats vanwaar men o a kamelen
en dromedaristochtjes kan maken. Hier was ook een leuk terras, ai,
belangrijk, koffie!!!, lekker!!!, een cafeïneshot .Daarna aan de
wandel naar het verderop gelegen Grand Dune, ofwel het “grote”duin
zoals het in het reisboekje beschreven stond. Bleek eerst niet te
vinden, maar ik was er al voorbij, dan was het toch dat heuveltje
wat ik kort voor het vragen zag, ik had mij dat heel anders voorgesteld.
Hiervandaan overigens een prachtig uitzicht over de woestijn en de
stad. Aansluitend een korte wandeling in de woestijn gemaakt, gaat
toch om het idee, waarbij de rommel die men hier overal laat rond
slingeren toch wel opvalt, helaas. Vervolgens teruggelopen naar de
kamelenplaats, voor de kameelsafari van ongeveer een uur, (kostte ± €7,50),
is ook genoeg een uurtje, onderweg een korte pauze, en ik kon het
niet laten, zand gooien. Nou ja zand, het is meer stof in een
goudgele kleur. Onderweg vele andere mensen al dan niet in
reisgezelschappen die een tochtje maakten al dan niet per kameel, je
kon ook met een karretje getrokken door een ezel, met een quad of je
laten vliegen met zo’n klein vliegtuigje, maar op een kameel, ofwel
het “schip” van de woestijn is toch het origineelst vind ik. Terug
in het hotel viel ik met de neus in de boter er was een groep toeristen
en er was een buffet tegen betaling van zo’n € 6,-. Geen probleem,
verschillende groenten waaronder ook hier de rauwe witte en rode kool
alsook wortelen gekookte rode bieten. Ook witte rijst stond op het
menu, evenals sardientjes, kip en (rundvlees) hamburgers, alles
hallal we zijn tenslotte in een Islamitisch land. In een woord lekker
er was ook ijs en fruit als dessert o a meloenen. Die zelfde avond
overigens wederom, toen heb ik maar es geen vlees genomen bijvoorbeeld,
ook lekker. s’Middags even lekker gebruik gemaakt van het zwembad,
heerlijk verfrissend, er waren toen ook meer gasten, die allemaal
kennelijk bij een reisgezelschap hoorden die hier op doorreis voor
een nacht verbleven. Aan het eind van de middag de zonsondergang op
de Grand Dune in ogenschouw genomen, leuke kleuren en een echtpaar
uit New York die met een privé chauffeur op reis waren, Na wat gepraat
te hebben, hebben ze mij een lift aangeboden naar het hotel ze kwamen
er toch langs, aardig toch? Kon ik zo weer aanschuiven aan het eerder
genoemde buffet. Daarna een espresso op het terras van de bar en een
paar biertjes, opvallend bijna niemand te zien terwijl er naar wat
ik hoorde toch zo’n honderd gasten waren. De man van de souvenirshop
vertelde mij dat die mensen allemaal al vroeg het bed uit werden
getrommeld voor de voortzetting van de reis de volgende morgen.
Ik heb hier noch enige tijd heerlijk kunnen genieten van de wuivende
palmen in het maanlicht, dit kan je doen als je niet georganiseerd
gaat. Want dat heb je als je georganiseerd gaat veel rennen,
vroeg opstaan en te veel in een te korte tijd willen zien,
dan neem je niet alles in je op is mijn mening, dit werd ook
door de man van de souvenirshop beaamd. Voor het naar bed gaan nog
even voor mijn paleisje gezeten wat er van binnen ook als zodanig
uitzag, leuk al die tegels. De volgende ochtend een  aangename
verrassing, er werd geklopt. Een vriendelijke meneer met het
ontbijt aan de deur, lekker ontbijten voor het huisje heerlijk.
De andere gasten zijn al lang en breed onderweg het was ongeveer
half negen, prachtig. Mijn boeltje weer ingepakt en uitgecheckt,
ik kon mijn spullen nog voor enige uren achterlaten bij de receptie,
want er was markt in de stad. Alles wat men thuis nodig heeft, evenals
groente kleding souvenirs, en er was zelf een dierenmarkt, geiten en
kippen onder andere. Dit alles in en om de medina (historische
binnenstad), tussendoor nog tussen de locals koffie gedronken,
lekker onder een grote boom op het terras. Terug gewandeld naar
het hotel om de spullen op te halen voor de verplaatsing naar
Tozeur in het zuidwesten van het land niet ver van de Algerijnse
grens. Daags ervoor was ik al wezen informeren bij het busstation
waar ik er achter kwam dat men veel sneller en efficiënter met de
zogenaamde louage van a naar b kan. Ik had hier al iets over gelezen,
vandaar dat ineens het muntje viel, want de taalbarrière blijft een
probleem. Louages zijn een soort taxibusjes, als er acht personen
zijn kan je weg en het kost bijna evenveel als met de gewone bus
maar het gaat veel sneller, er wordt ook wel eens vlak voor een
bocht of helling ingehaald maar ach. Een reis van zo’n drie uur,
onderweg overstappen in Gibili, kosten ± € 3,50. Onderweg komt
men langs het zoutmeer Chot elDjerrid, een zee van zoutkristallen
waar een hete wind overheen waait. Louages zijn ovrigens niet
geklimatiseerd doch hebben “arko”, ofwel alle ramen kunnen open,
de wind werd gaandeweg de rit steeds heter. Je zag de lucht zinderen
boven de eindeloze witte vlakte, het meer stond eigenlijk droog,
vandaar ook die zoutkristallen. Het meegenomen water werd gaandeweg
steeds lauwer in de fles, een vreemde gewaarwording , de tuc-zoutjes
waren lekker, die had ik nog in het busstation van Sousse gekocht.
Tozeur, na aankomst mij naar het hotel laten rijden, ook hier
evenals het voorgaande op goed, geluk er was plek ongeveer € 17,50
per nacht met een simpel ontbijt, stokbrood met boter en een paar
kuipjes appel en peren jam. Het hotel zag er prima uit ook hier een
zwembad en het lag middenin de stad. Opvallend was dat het hier echt
heet was, zo’n 40 graden, terwijl het in Douz zo’n 30 graden was voor
mijn gevoel, raar. Een simpele pizza met een flesje water en koffie na
in een soort koffiehuis. Dan eerst maar eens een bezoek gebracht aan de
medina, de oude binnenstad daterend uit de negende eeuw, in tegenstelling
tot de andere medina’s bestaan de gevels uit schoon metselwerk voorzien van
diverse figuren dit alles in een zachte okergele kleur. Het museumpje wat
hier gevestigd is heeft diepe indruk op mij gemaakt, de eigenaresse kwam
net aangelopen toe ik er langs kwam. Ze gebaarde dat ik binnen kon komen,
voor ongeveer een euro een schitterende tour door het kleine museum, waarbij
ze vol enthousiasme uitleg gaf over de verschillende gebruiksvoorwerpen uit
lang vervlogen tijden. Zo ging ze met een molensteen graan malen, waarbij
ze een karakteristiek soort jodelgeluid liet horen, hetgeen de vrouwen ook doen als
voor haar diverse gedichten vertaalde in het Frans. Zij kon goed Engels en vertelde
mij dat er weinig toeristen in haar museum kwamen, die hebben daar geen tijd voor en
de gidsen raden het dan ook af om er heen te gaan. Ik was er wel, en dat vond ze heel
erg leuk dat ik ongeorganiseerd was en dus wel in haar museum kwam. Daarna verder gelopen
waarbij men overal wordt lastig gevallen door opdringerige verkopers die hier hun
nering trachten te slijten, gewoon doorlopen, ik kwam voor de bouwstijl en het
eerder  genoemde museumpje. Daarna een bezoek gebracht aan Nifer, even buiten de
stad, midden in de dadelpalmbossen, een prachtige tuin, leuke hoekjes, bloemen
en andere planten tussen de hoge palmen. Het mooiste is hier overigens het restaurant met
terras gelegen aan het mooie zwembad. Lekker even een bakje koffie heeft een mens af en
toe nodig, het was al rond zes uur in de middag, maar noch steeds behoorlijk heet.
Terug naar het hotel opfrissen en een biertje op het terras bij het zwembad om de
middag af te sluiten, daarna op zoek naar een restaurant, waarbij ook de taalbarrière weer
de kop op steekt. De menukaarten zijn hoofdzakelijk in het Frans en Arabisch, maar het lukt.
Een eenvoudig restaurantje gevonden, met ook hier de karakteristieke tegelwanden.
Kip, spaghetti en rijst met wat stokbrood en groente en harissa, een pittige saus
van chilipepers, olijven en knoflook onder andere, al met al lekker. En een flesje
water, bier had men hier niet, verder geen enkele klant te zien, maar het eten was
lekker, en het viel hier ook niet mee om een restaurant te vinden en daar ik snel
tevreden ben vond ik dit prima. 0ok de verlichting, gewoon T L- licht, kan je tenminste goed
zien wat er gegeten wordt. ’ S avonds lekker een biertje op het terras van het hotel,
ook dan was het nog behoorlijk heet en bijna geen wind. Merkwaardig terwijl het in
Douz zowel overdag als s’avonds lang zo heet niet was. Waarschijnlijk heeft dit ook te
maken met het nabijgelegen zoutmeer Het hotel(Dar Ghaouar) beschikt gelukkig over
airco hetgeen de nacht aangenaam deed verlopen, ’s ochtends een eenvoudig ontbijt,
broodjes, boter en jam en een glaasje jus de Orange. Ook hier werd er moederziel
alleen ontbeten, ach ja, doe ik thuis ook dus dat ben ik wel gewend. Eerst maar es
een wandeling door de stad gemaakt, ik wou eigenlijk naar dat zoutmeer maar dat was
op de een of ander manier niet mogelijk. Ook hier speelt de taalbarrière een rol.
Taxichaffeurs wisten niet hoe of wat en iemand zei dat het daar ook veel te heet
is daar, wist ik eigenlijk ook wel maar ik dacht even heen en terug voor een paar
foto’s niet dus, dan maar aan de koffie, is ook nog veel belangrijker ook, zonder
koffie geen tour zal ik maar zeggen, oh..heerlijk, geweldig! Hierna aan de wandel
naar een ander museum, in de toeristenzone waar diverse hotels, bars en restaurants
te vinden zijn. Het was alweer behoorlijk heet, het water in de fles werd gewoon erg warm,
toch nog een drie kwartier lopen. Onderweg een paar keer gevraagd en gevonden.
Het gebouw waarin het is gevestigd, is eigenlijk nog het mooiste, die typische
architectuur, veel schoon (sier) metselwerk en die karakteristieke erkers, waar
ken ik dat van? Ja er zijn hier veel Andalusische en Moorse invloeden in Tunesië,
vandaar. Ik zag die erkers trouwens ook in Turkije, in Ankara in de citadel daar,
grappig. Het museum laat het leven van een rijke familie zien die hier in het verleden
gewoond heeft, en toch vond ik dat andere museum mooier, dank zij dat aardige,
vrolijke vrouwtje daar. Hier komen de georganiseerde tours wel overigens, toch
raar dat men dat andere museum overslaat, maar ja die moeten keuzes maken, helaas,
ik niet ik doe het lekker zelf, dan maar niet alles zien maar wat ik zie kan ik ook
goed in mij opnemen. Verder doorgelopen naar de nabij gelegen Belverdere, een grote
hoge rots met twee grote uitgehouwen hoofden, erg heet hier, voor het uitzicht over het
nabij gelegen zoutmeer en de rest van de omgeving, prachtig om te zien hoe hier de woestijn
en het zoutmeer in de oase overgaat. Kon ik toch nog een paar foto’s van dat meer maken,
dan maar op zo’n manier. Op de terugweg koffie bij een leuk standje en later in een donker
maar koel typisch Arabisch restaurant de lunch (omelet met kaas en enkele broodjes)
gebruikt. Ook hier geen toeristen maar het eten was lekker en daar gaat het om er
was wel een Tunesische(?) familie, erg leuk zoiets dat tref je dan als je gaat lopen.
Alles ligt wel ver uit elkaar is eigenlijk niet te belopen, vooral niet met die veertig graden
hitte maar goed. Ook een bezoek gebracht aan een dierentuin Le Paradis, ook weer erg ver
lopen, wel mooi tussen al die dadelpalmen, waar de dieren die in de woestijn voorkomen
te zien zijn. Wat een ouwe aftandse boel, een paar dromedarissen, slangen en nog het
een en ander, nee viel erg tegen, slecht onderhouden net te snel lopen, anders stort
de zaak in. Er was wel een cafeteria waar je een fles water en zoetigheid onder andere
kon kopen. De bijbehorende (palmen) tuin was wel leuk, hier zie je ook de kanaaltjes
waar men s’nachts het water, vanuit een nabij gelegen bron doorheen leidt voor de
bevloeiing. Doet men dit niet dan neemt de woestijn alles terug, interessant om te
weten, oases zijn door mensenhanden aangelegd en worden dito onderhouden. Hierna
verder doorgelopen, je kon een soort lus maken door die palmentuin, terug naar de
tad, maar dat was toch nog erg ver, alles is eigenlijk allen op auto’s ingesteld en
niet op een toerist te voet dus. Op een gegeven moment toch maar een taxi genomen,
(± anderhalve euro) viel ook nog tegen om er een te krijgen, er waren er niet zoveel
op die weg,(wel veel palmen) eerst nog bij mensen gevraagd hoe ver het nog lopen was
maar we begrepen elkaar niet echt, Engels spreekt men niet of nauwelijks. Terug in het
hotel eerst maar es gaan wellnessen, ofwel een biertje op het terras, daarna opfrissen
en naar het zelfde restaurant van de avond ervoor, kip, rijst broodjes, een fles water
en de onvermijdelijke harissa, alles voor ± vier euro , wederom alleen. Nog even een korte
wandeling gemaakt om een kopje koffie te scoren, dit was in dat restaurant niet te krijgen.
Dus maar even ergens anders gedronken, hier was het behoorlijk druk, bijna allemaal locals,
het beste in de grotere hotels doen, want men heeft niet overal bier, vandaar. Wederom bijna
geen wind  en dus ook nu weer heet, dat gaat je toch vermoeien, hetgeen mij deed besluiten om
de volgende dag richting het noordwesten te gaan. Ik had eigenlijk nog naar een verderop gelegen
bergoase gewild maar daar heb ik vanwege de hitte maar vanaf gezien dus. Ook in het hotel weinig
toeristen, tenminste niet uit bijv. Europa en het gros van de mensen op dat terras waren mannen,
hetgeen je in dit land heel veel ziet trouwens. Eentje kreeg nog onenigheid met het barmeisje,
waarover, geen idee, zo te zien was er niets aan de hand, maar goed, kan de hitte zijn geweest
misschien. De volgende morgen na het ontbijt, alles ingepakt en mij met een taxi naar de plaats
laten brengen waar de louages vertrekken. Ik had van te voren al gekeken in het reisboekje,
El Kef is de volgende bestemming, in het noordwesten, dus een lange verplaatsing,  maar geeft
niet, ik ga weer richting aangenamere temperaturen. Als je eenmaal weet hoe dat werkt met die
louages gaat het makkelijk, gewoon je eindbestemming opgeven en middels gebaren en eventueel in
een paar keer moest overstappen. Om half tien vertrokken rond half vier in…
… El Kef, een afstand van zo’n driehonderd en twintig kilometer ± € 8, -.
Een stuk aangenamer hier zo’n dertig graden, heerlijk en zon en wolken wisselden
elkaar af, lang niet gezien de afgelopen tijd, die wolken althans. Het beoogde hotel
bleek vol, zag er mooi uit op een idyllische plek net buiten de stad, maar ik werd netjes
doorverwezen naar een ander op de vraag of ze iets ander wisten. Hotel Leklil even verderop,
hier had men plek, logiesontbijt voor ongeveer ?17,50, - en het lag ook erg mooi.
De receptioniste waarschuwde mij wel dat er die avond een bruiloft was, toch netjes
dan is de keus aan jou, vond ik niet erg ik was blij dat ik plek had. Eerst maar es
een beetje opgefrist vervolgens een korte wandeling in de directe omgeving van het
hotel gemaakt.  Het landschap is bergachtig en lijkt sterk op Toscane in Italië ,
veel cipressen en is ook het landbouwgebied van Tunesië, veel graan wat overigens net
geoogst was. Ook zag ik enkele schapen en…helaas, en dat is erg jammer, veel troep,
wat men klaarblijkelijk zomaar van zich afgooit her en der, zonde van zo’n mooi land.
Dit zie je heel veel vooral die plastic waterflessen en plastic zakken / tasjes slingeren
overal rond, het milieu is toch nog een ondergeschoven kind hier, erg jammer. Opfrissen en,
ja, eten? Och ja kan hier ook en het hotel, biertje, kippenboutje met friet en rauwkost,
ja eenvoudig maar lekker. Men was al bezig met de voorbereidingen van de bruiloft die avond,
begon om 10 uur bleek later. Nog even een korte wandeling en daarna maar es gevraagd of de
bar nog open was, dit bleek het geval, dus yes! Wellness, biertje drinken in het restaurant
met buiten op het grote terras de bruiloft, waar op dat moment de eerste gasten en later
het bruidspaar arriveerden. Live muziek, het verwelkomen van het bruidspaar en de gasten,
en het feest kon beginnen. Prachtig dit zo van uit het restaurant te kunnen gade slaan, de
obers vonden het ook prachtig, vitrage opzij om het beter te kunnen zien, eentje was aan het
klappen en deed zelfs een soort flamingo. Er was nog een echtpaar in het restaurant die vonden
het geweldig, die gingen nog foto’s maken, maar dat heb ik maar niet gedaan. Men vertelde ook dat
men hier veel bruiloften hield, een mooie locatie is het hier ook, zo buiten de stad,
geen geluidshinder, maar hier zeurt men niet. De volgende dag een bezoek gebracht aan
de medina, schitterend, blauw en wit overheerst, de citadel torent hoog boven  de binnenstad uit,
dit alles tegen een berghelling geplakt lijkt het wel, een wirwar van steegjes en trappen.
De citadel ofwel de Kasbah , die een Algerijnse forst zo’n 300 jaar terug liet bouwen, biedt
een fenomenaal uitzicht over de stad en de omgeving, die gedomineerd wordt door de vele
graanakkers. Men had net geoogst, werkelijk prachtig, ook gezien de rust op deze zondagmorgen
toen ik hier was en een stuk minder heet dan de vorige locatie. Tijd voor de lunch op een terras
van een restaurant waar veel toeristen komen, brik, een in hete olie gefrituurd bladerdeeg gevuld
met spiegelei, tonijn en sla. Was even schrikken, want ik hou niet van spiegelei, maar het was al
met al goed te eten met een watertje erbij. Verder die middag nog een leuk museumpje bezocht,
waar men laat zien hoe de bedoeïenen vroeger leefden en er is een mooie oude graanmolen te zien,
de gids hier deed enthousiast zijn best om Engels te spreken, aandoenlijk. Ook de mooi gerestaureerde
moskee Sidi Bou Makhlouf is schilderachtig, niet voor bezichtiging toegankelijk overigens.
Ook heb ik hier nog een marktje bezocht waar van alles te koop werd aangeboden, variërend van
huishoudelijke artikelen van electronica tot levensmiddelen, weinig toeristen overigens maar dat
geeft niet. Met de taxi terug naar het hotel voor een prikkie, nog even een korte wandeling
gemaakt naar wat ik dacht een leuk terras in de buurt, dit bleek een misrekening. Even rustig
een koffie drinken was er niet bij, moeilijke vragen over of ik mee wou naar de ”mooie meiden”
en constant aangestaard worden viel mij hier ten deel, gauw die koffie afrekenen,
was nog prijzig ook en wegwezen! Lekker in het hotel het diner genoten, kalkoenfilé met
friet en rouwkost, heerlijk, en makkelijk was ik gelijk in het hotel om mijn biertje te
drinken onder het genot van de, jawel, aanblik van een bruiloft buiten, mooie entertainment
toch? Airco was ik hier op de kamer niet nodig, buiten lekker fris, het raampje van de douche/wc
kon open en dus de tussendeur opengelaten, heerlijk . s’ Nachts tegen half drie werd ik wakker,
denkende wat gebeurd er toch?  Klapperende deuren en alles trilde, wat bleek, de wind stond vol
op dat raampje hetgeen dit kabaal genereerde, snel die tussendeur dicht gedaan, toen was het
over. De volgende dag na het eenvoudige ontbijtbuffet vertrokken naar het in het uiterste
Noordwesten gelegen Tabarka, eerst met de taxi naar de Louagestandplaats voor de rit naar deze
vissersplaats van ± drie uur.
Tabarka een schitterende vissershaven annex
badplaats aan de Middellandse zee, een werkelijk
schilderachtige vissershaven en een marina
|
(jachthaven) omgeven door diverse (vis)restaurant
zorgen hier voor een bonte verzameling aan kleuren.
De zogenaamde Aiguilles ofwel de naaldrotsen zijn
adembenemend mooi, vooral later in de middag.
Roodbruin overheerst, gecombineerd met de
diverse schaduwen tussen deze ritsformaties
geven een uniek schouwspel weer, menigeen laat
zich hier vereeuwigen man of vrouw, jongen
of meisje het maakt niet uit. Altijd is het hier
druk. Ook de stad is prachtig, levendig en
aangenaam, veel restaurants en diverse mooie
terrassen en relatief rustig verkeer. Het
eerste hotel aan de rand van de stad bleek
vol te wezen, eerst dacht men een kamer te
hebben, ik moest even wachten, met een uur
zou men er een hebben, ±€45,-. Een prachtig
hotel, mooi zwembad en terras, met en mooi
uitzicht over de stad, de  baai en de bergen.
Pizza gegeten in het bijbehorende restaurant,
ook was er een bar, dus, ook hier de mogelijkheid
om s’ avonds een biertje te drinken hier op het
terras. Tijdens het eten kwam er een groot
reisgezelschap aan, mijn gedachte op dat moment
werd bewaarheid, geen kamer, geen nood, men
heeft mij doorverwezen naar een ander hotel
in de stad was nog goedkoper ook, ongeveer € 25,-
met ontbijt hetgeen bestond uit o a stokbrood
en diverse jammetjes. Naast de al eerder genoemde
naaldrotsen eveneens naar het op een schiereiland
gelegen Genuees fort daterend uit de 16. eeuw dat
ene Genuese adellijke familie Lomellini toen heeft
laten bouwen. Je kan hier niet in, het doet dienst
als weerstation, maar het uitzicht is fenomenaal over
stad en baai. Ook in een soort kroeg geweest voor een
biertje, gewoon binnen aan en tafeltje en dan kijken
naar het leven om je heen, erg leuk mensen die
plezier hebben in ogenschouw te nemen, de sfeer
was hier prima. Ook een bezoek gebracht aan het
naar het schijnt het meest authentieke café van
Tunesië, het beroemde Café des Andalus in typische
Moorse stijl. Gelijk de volgende morgen erheen,
je weet niet wat je ziet, meerdere ruimtes waarvan
de wanden gedecoreerd zijn met verschillende soorten
tegels, het plafond vol hangt met diverse voorwerpen
(opvallend veel poppen) en de inboedel die van
Tunesische voorouders schijnt te zijn. Hier moet
je dus niet even binnenkomen alleen voor een paar
foto’s, nee, hier moet je de zaken rustig op je
in laten werken onder het genot van een koffie
en tevens ook de geuren opsnuiven van de
waterpijprokers die gezellig met elkaar
het leven van alledag becommentariëren.
Al met al een kleurrijk gebeuren in een
feeërieke setting van lichte en donkere
kleuren, een goede keus dank zij het reisboekje
van Globus dat ik mee had. Ook hier, zo als meestal
in dit soort gelegenheden, veelal mannen, ook op het
grote terras, waar het om half elf al stampvol zat,
een aanrader dit alles als je ooit hier eens komt.
Zo, lekker aan de wandel door de stad, waar het
leven rustig zijn gang gaat, leuke groente/fruitwinkeltjes,
een mooi park en diverse souvenirwinkeltjes en de al eerder
genoemde restaurants en die bar waar ik dar biertje gedronken
had de vorige dag .Het blijft lastig om eten te bestellen,
lang niet alles wordt in het Engels vertaald, maar met
aanwijzen en gebaren kom je  toch en heel eind, dit als
gevolg van de taalbarrière waar je toch steeds tegenaan
loopt, au!,(grapje). Het eten was heerlijk, een soort
kipshoarma met rauwe groentes o a sla en rode kool,
niks mis mee, flesje water en klaar. Ook een
opvallend standbeeld op een rotonde waarvan
ik niet heb kunnen achterhalen wie het eigenlijk
is, het zal vast iemand zijn die veel voor de stad
heeft betekent. Menigeen liet zich hier vereeuwigen,
jong en oud junior en senior, leuk voor thuis later
als men terug is, toch? Op het strand was het een
levendig gebeuren, veel families al dan niet uit
Tunesië, die zich heerlijk vermaakten in het water
of in het zand, ook de bal werd gespeeld. En,… natuurlijk !
Voor het “wellnessen” ofwel een biertje op het terras,
gewoon naar dat eerste hotel gegaan waar die kamer niet
meer beschikbaar was, maar het terras wel dus, heerlijk
genieten en de indrukken op je laten inwerken. Het was
maar ongeveer twintig minuten lopen van het hotel waar
ik geslapen heb, hotel Novelty. Een eindje verder,
langs het strand in de duinen, komen steeds meer grote
toeristenhotels, daar de toerist deze plaats steeds meer
als een aangenaam oord beschouwd en hier ook graag wil
zijn dus. Verder gaat de tour naar de hoofdstad, Tunis,
wederom met de inmiddels bekende Louages. Lange
verplaatsing, zo’n vijf uur, inhalen net als er
een tegenligger aankomt, maar de weg is breed genoeg
en men rijdt niet zo heel erg hard, wel even schrikken.
Een man in net pak, een local, wond zich er wel heel
erg over op, gemor in het Arabisch, zijn lichaamstaal
en gebaren zeiden genoeg, ach, maak ja niet druk zou
ik zeggen, het is toch goed gegaan, toch? Onderweg
een paar keer stoppen , even de benen strekken wie
daar zin in had. Mooi om te zien onderweg waren die
stromijten bij de boeren, die men als waren het huizen,
opgetast hadden, grappig.
Tunis, de hoofdstad, het viel eerst niet mee om
een taxi te krijgen vanaf het busstation naar het
hotel wat ik op het oog had uit het reisboekje, was
blijkbaar niet zo bekend. Ten lange leste lukte het
dan, over een afstand van laten we zeggen drie kilometer
toch bijna drie kwartier gedaan. Chaotisch verkeer,
druk  en de chauffeur moest ook nog een paar keer
vragen, bij aankomst bleek het hotel nog plek te
hebben was toch nog even zoeken en vragen. De taxi
kon niet erg makkelijk bij het hotel komen gezien
het vele eenrichtingsverkeer in die buurt. Het bleek
wel lekker centraal te liggen, vlak bij de belangrijkste
straat, de flaneerboulevard Habib Bourguiba , mooier kan
niet, geweldig! Deze boulevard lijkt in veel opzichten
op de Ramblas in Barcelona, bars terrassen en winkels
en links en rechts het verkeer en daartussen de wandel
promenade, omzoomd met ficusbomen. Ook is hier
de kathedraal en het theater. De boulevard loopt
vanaf de haven, via een markante ijzeren klokkentoren
naar de medina. Hier vlak bij is ook de Bab el Bahr,
de Arabisch benaming voor de Franse Poort, die nog
over is van de verdwenen stadsmuren rond de
oude binnenstad, de medina dus. Druk, zien en gezien
worden is op deze boulevard zo ongeveer het credo,
zullen ze mij ook wel in ogenschouw hebben genomen
neem ik aan. Even een koffie en dan maar es in de
Medina, wezen kijken, een wirwar van nauwe straatjes,
waar het een drukte van jewelste was. Vele winkeltjes
waar van alles aan de man/vrouw wordt gebracht,
variërend van souvenirs, groente, snoep,
siersmeedwerk en natuurlijk de handgeknoopte
tapijten die men trouwens overal aantreft.
Ook treft men hier tussen ook leuke restaurantjes
en barretje aan om de inwendige mens te versterken.
Er is hier te midden van dit alles een heel mooi
mozaïeken dakterras, maar zie daar maar eens te
komen. Men wil gelijk tien euro hebben om je
erheen te brengen, je werd door zo’n tapijtzaak
geloodst, kom je vervolgens op het verkeerde dakterras,
waar ik heen wou was ietsje verderop, ik herkende het
meteen van de foto op de omslag van mijn reisboekje.
Veel discussie over en weer, ook wel ergernis, want
ook hier speelt de taalbarrière natuurlijk een rol,
weer naar beneden, niet betaald dus,en op zoek naar
het andere dakterras. Viel niet nee uiteindelijk heeft
een aardige man, de vorige was nog opdringerig ook,
mij naar het juiste terras geloodst, door een
souvenirshop kon je dat bereiken. De man hoorde
bij deze winkel en heeft mij de weg gewezen naar
boven, hij wou zo’n vijf euro hebben, dat heeft
hij ook gekregen, nog vrij veel maar ik kan mij
voorstellen dat er veel mensen komen alleen voor
het uitzicht daar boven en verder niets kopen.
Het terras is erg mooi de vele mozaïeken vormen
een bonte verzameling van mooie betegelde muren,
het geheel leek lang geleden overdekt te zijn geweest.
Het uitzicht is geweldig, vooral zo in de namiddag als
de zon al wat lager staat, over de stad en de nabij
gelegen Zitounamoskee. De volgende dag eerst maar
eens een bezoek gebracht aan iets waar ik al een
tijd lang heel nieuwsgierig naar was, namelijk het
Musée du Bardo, Museum Bardo. Met de metro( lijkt
op een tram), hebben ze hier ook, gaat eigenlijk
heel makkelijk, lijn vier halte Musée du Bardo,wel
goed opletten, daar niet alle haltenamen goed
zichtbaar zijn. In het reisboekje stond het trouwens
niet in dat de halte de naam van het museum draagt.
Zo’n tien minuten lopen vanaf hier, toch maar even
gevraagd hoe te lopen zekerheidshalve. Onderweg nog
een koffie gedronken op een leuk , lommerrijk terras
te midden van de vele waterpijp rokende mannen, die
hier zaten te kletsen of rustig een krantje lazen.
Het meest interessante museum van Tunnis en een van
de grootste van het Afrikaanse continent . Het gebouw
op zich is niet erg mooi aan de buitenkant, behalve
aan de kant van de ingang, arcaden en blauw geverfde
erkers domineren hier de gevel, maar binnen is het
adembenemend mooi. Het museum handelt over de
geschiedenis van Tunesië, vanaf de Numidiërs, (Berbers)
die ook eigenlijk Tunis hebben gesticht, die hier zo’n
vier eeuwen terug leefden , de Romeinen en later de
Osmanen die hier ook de scepter hebben gezwaaid.
Alleen het deel van de Romeinse tijd, zo,n twee
eeuwen terug waren die hier, was open, het andere
deel waren ze aan het verbouwen. Fantastisch hoe
men de gigantische mozaïeken een plek heeft gegeven
zowel op de vloeren als aan de wanden. Een keur
aan vele vierkante meters grote mozaïektableaus
die allerlei gebeurtenissen uit het dagelijkse
leven in die tijd weergeven, de makers ervan zijn
onbekend maar waren van een hoogstaand technisch
niveau, getuige de schoonheid van de werken. Zo
wordt ondermeer de legendarische Odyssees vastgebonden
aan de mast van zijn schip voor de kust van Djerba
afgebeeld, die zo het gezang van de Sirenen weerstaat,
Sirenen hebben het lichaam van een vogel en het hoofd
van een vrouw en stammen uit de Griekse mythologie.
Dit werk is fenomenaal in al zijn schoonheid. Ook een
graftombe valt op en een soort voetenbad. De vele
museumstukken komen uit alle delen van het land.
Zelden zo’n mooi museum gezien, schitterend, in
een woord, in de bijbehorende kiosk nog een heerlijke
cappuccino gedronken om even bij te komen van de
prachtige indrukken. Op de terugweg, een meubelmakerij
bezocht en een mooie wandeling over een authentieke
markt gemaakt en even over de eerder genoemde Habib
Bourguiba gewandeld. Daarna lekker opfrissen in het
hotel dat over mooie, ruime kamers beschikt.
Logies/ontbijt ±30,- , het ontbijt bestond
ook hier uit stokbrood en een aantal jammetjes,
thee of koffie en een jus de Orange. Oh ja, je
kreeg nog een voorverpakt soort koek, dat kon je
dan bijvoorbeeld meenemen voor later bij de koffie.
Het dineren was ook een belevenis op zich, gewoon
een leuk restaurant gezocht op de boulevard, lekker
op het terras,veel locals, goeie sfeer en de menukaart
ook in het Engels. Groene linzensoep, couscous,
het nationale gerecht van gestoomde gemalen tarwe,
met een kippenboutje en diverse groenten,
waaronder wortel sla en erwtjes. Het wordt in
een speciaal daarvoor bestemde kleurige pot met
deksel op gediend. Het geheel smaakt een beetje
naar griesmeel, met die karakteristieke zoetige
smaak, dit alles met een scheut harissa, dat sausje
dus van chili, knoflook en olijfolie,lekker, heerlijk,
ondertussen het vele volk wat voorbij schuifelt in
ogenschouw nemende. Ze hadden hier ook heerlijk
limoensap, lekker fris een goede vervanger van het
gewoonlijke biertje als begeleider. Bier had men hier niet,
zonder kan ook, geen probleem, je zit hier ook in
een Islamitisch land, hoewel het hier in Tunesië
naar mijn indruk niet allemaal extreem is naar mijn
mening. Espresso ter afsluiting, lekker. Al met al
een smakelijk, voedzaam diner in een originele
setting voor zo’n ?10,-. Daarna lekker een wandelingetje
en toen maar es een biertje gedronken, was even
zoeken en vragen. Bij Café du Paris op het terras
op de boulevard. Ik zat min of meer aan de rand,
aan de straatkant, had ik beter niet kunnen doen.
Allerlei ongure types kwamen mij vragen of ik
gezellig een biertje met hun wou drinken, in een
volgens hun veel mooiere gelegenheid, op mijn kosten
natuurlijk, maar dat heb je natuurlijk niet alleen in
Tunis. Dat is toch iets wat blijkbaar bij elke metropool
hoort, helaas. Het viel mij hier wel op dat er veel mannen
zaten op dit terras, zonder een drankje, maar het zal wel.
De volgende morgen, tijd voor wat ik toen ben gaan noemen
“het Römisch daggie” , een bezoek aan het nabij gelegen
Carthage waar de Romeinse cultuur overheerst in de vorm van
de vele ruines uit die tijd, zo’n twee en een halve eeuw
terug Van de vorige bewoners, de Feniciërs is bijna niets
meer over. Vanuit Tunis, was het makkelijk te bereiken met
de metro vanaf het station, was wel even vragen hoe en wat,
daarna overstappen op een boemeltreintje. Als je maar eenmaal
op weg bent gaat de rest vanzelf. Dit stond ook niet in het
boekje, je kan ook niet alles verwachten van een reisboekje
van een paar euro, op zich was het heel bruikbaar. Mooi ritje
langs de haven en de buitenwijken, ik vergiste me wel een
halte met het gevolg dat ik een stukje verder moest lopen.
De markante voormalige kathedraal van Carthage was al
van ver zichtbaar, deze staat op een heuvel, maar juist
daarom was die eerst moeilijk te bereiken, ik moest wel
een paar keer vragen. De archeologische sites liggen hier
in de nabije omgeving, je proeft de sfeer uit vervlogen
tijden, vooral de vlakbij de kathedraal gelegen ruines
van o a een Romeinse necropolis (Dodenstad) en de resten
van het Fenicische Cartage maken indruk. Ook het uitzicht
over de nabij gelegen baai is schitterend. Ook even een
bezoek gebracht aan het bijbehorende museum, waar
naast de gebruikelijke Romeinse vondsten ook een
animatie tekening te zien is van de toenmalige
Fenicische stad met typisch cirkelvormige haven en
bijbehorende pakhuizen. Dit volk getuigt van een grote
beschaving voor die tijd. Even verderop aan de kust zijn
de Romeinse Antoninusthermen, een gigantisch badhuis, waar
de notabelen zich onder het genot van een heerlijk bad
konden vermaken. Een wirwar van muren, ruimtes en zuilen
geven een indruk van hoe groots dit allemaal wel niet
was. Een van de zuilen is deels herbouwd tot de
oorspronkelijke hoogte van zo’n vijftien meter.
De tekeningen op de infoborden geven weer hoe het
er allemaal heeft uitgezien, zelfs een koepelvormig
gedeelte ontbrak niet, fenomenaal. Men wist ook wel
waar ze het gingen bouwen, de locatie is perfect zo
vlak aan de kust. Vervolgens de niet ver hier vandaan
gelegen restanten van een Romeinse villa bezocht, ik
waande me gewoon in Italië zo tussen de cipressen.
Later nog het Theater bezocht wat heden ten dage
nog steeds als zodanig wordt gebruikt, er was op
dat moment het internationale festival van Carthage
aan de gang getuige de affiches. Verwacht werd onder
andere Eros Ramazzotti. Er kunnen een kleine vijfduizend
mensen plaatsnemen. Echt een dag waarop de Romeinse
cultuur centraal stond, heerlijk, Men kon met een
soort combikaart alles bezoeken, kostte ongeveer
vijf Euro. Daarna nog even verder met het treintje
naar La Marsa, waar aan de kust hoog op de rotsen
en mooi restaurant is met een fenomenaal uitzicht
over de baai en de zee in de diepte, ook is hier
een zeemeermin en Neptunes, de god van de zee ontbrak
niet, weliswaar niet echt maar toch, in de vorm van
beelden, grappig. Het restaurant heet La Falaise
hetgeen klip betekent. Eten is hier, zoals te
verwachten, prijzig, ik heb alleen een voorgerechtje,
een broodje zalm gegeten en een koffie gedronken, kostte
toch al zo’n zeven en een halve Euro maar ach niet
zeuren. Omdat het in mijn reisboekje stond wou ik het
toch even zien en het was toch dezelfde kant op als
het voorgaande, een mooie stek om het “Römisch daggie”
af te sluiten. Terug in Tunis opfrissen en gewoon weer
naar het restaurant van de vorige avonden, ja beviel
toch goed dus waarom ook niet. De rest van de avond
is bekent, wellnessen bij Du Paris. De volgende dag
nog de kleurrijke markthal bezocht,  historie en modern
ontmoet hier elkaar. Het gebouw bestaat uit een oude
(gerestaureerde) houten constructie, en een gedeelte,
bestaande uit een constructie van staal met
hierover gespannen soort tentdoek. Veel groente
(stapels rode/witte kool) zoetwaren, vruchten,
waaronder de onvermijdelijke dadels , zeebanket,
vlees en wat dies meer zij ligt hier als een gigantisch
kunstwerk op de klanten te wachten. Nog een laatste
koffie in Tunis, en dan terug naar...
…het in de achtste eeuw door Feniciërs gestichte
Sousse, naar het zelfde hotel waar ik de volgende dag
een vacantiekennis ga treffen. Het was nog niet
gemakkelijk om het louagestation te bereiken, ik
dacht er met de metro te kunnen komen maar dat
bleek een misrekening. Vragen naar hoe daar wél
te kunnen komen was niet erg makkelijk, het zou
dichtbij moeten wezen, maar ik wist het niet zeker,
gezien het taalprobleem. Dus veiligheidshalve maar
een taxi genomen, bleek het toch nog een behoorlijk
eind te wezen, ergens op een industrieterrein. De rit
zelf duurde ongeveer vier uur inclusief overstap en
taxirit naar het hotel. In één klap is het tourgevoel
voorbij, de bekende vacantiefabriek, maar buiten op
straat proef je weer het tourgevoel, heel frappant.
Het hotel beschikt naast de al eerder genoemde
buffetten ook over diverse zwembaden waarvan eentje
met vijf verschillende glijbanen, waar men overigens
voor moest betalen, een restaurant en een bar,
eveneens hebben ze een mooi terras. Prima kamer,
lekker rustig, de terrasdeur ietsje open en je bent
geen airco nodig, de nachten zijn aangenaam.
De volgende morgen lekker naar het strand, tussendoor
iets eten en een koffie. S’ avonds arriveerde mijn kennis
Trudy ,dus even, een beetje bijpraten op het terras onder
het genot van een drankje Ook zij was tevreden over het
hotel De dag daarop samen ontbijten, daarna naar
de medina met de taxi, maar zij vond het daar algauw
te heet, voor mij is dat niet zo’n probleem, dat hoort
bij het tourgevoel, kon zij dat ook eens proeven. Een
beetje slenteren langs al die winkeltjes en door nauwe
straatjes, links en rechts een paar foto’s gemaakt ook
van een mooie tapijtwever in zijn werkplaats aan het
werk. Als wij wat aan het vertellen waren tegen elkaar
werd menig woord door de verkopers herhaald, moesten
wij wel om lachen, sommigen waren ook wel opdringerig,
maar ach ja. Lekker een koffie gedronken in een bar
(zij een koele  frisdrank) en weer terug naar het hotel,
was beter voor haar. Wij zijn zo’n tien dagen samen geweest,
met een minitreintje naar het tien kilometer
noordwestelijk gelegen Port El-Kantaoui een
schilderachtige jachthaven met diverse luxe hotels
restaurants, bars en winkels alles erg toeristisch
maar gezellig, de kleur wit overheerst hier. We konden
meteen met en catamaran mee de zee op, voor een tochtje
van ruim een uur, prachtig, kostte ongeveer vijftien
euro voor ons tweeën. Vervolgens een beetje rondgelopen,
wat gegeten en even een kijkje genomen op het strand.
Ook zijn we samen naar het twintig kilometer zuidoostelijk
van Sousse gelegen Monastir geweest, een populaire badplaats
die in heel Europa bekend. is, ruim van opzet, een prachtige
medina, mooi park grote moskee en ook een riad,(vesting),
gebouwd in de achtste eeuw ter verdediging tegen de
kruistochten vanaf zee. Nu worden hier o a concerten
gegeven, ook is er een interessant museum met o a
vroegchristelijke textielresten uit Egypte en, gedeeltelijk
(gouden) Koranteksten in Koefische lettertekens. Het uizicht
vanaf hier is overweldigend over de stad, de zee en de
(drukke) stranden. Ook bevind zich hier in Monastir het
mausoleum ter ere van de in 2000 op zevenennegentig
jarige leeftijd overleden stichter van de staat in 1956,
Habib Bourguiba. Een juweel van een bouwwerk in Moorse
stijl  ,veel marmer, waar zich de graftombe bevindt van
deze eerste president van het land. Ook de vele (schaduw
biedende) arcaden met daarin de winkels en winkelcentra
zijn een lust voor het oog, gelukkig voor Trudy, jammer
echter overal autoverkeer. Samen lekker winkelen, wandelen
en eten, zij een plak, noga met een cappuccino en ik
een pizza margarita met een mineraalwater, zij houdt
nogal van zoet, vandaar die noga. Om de eerder vermelde
bezienswaardigheden te bezoeken ben ik een paar dagen
eerder al alleen gegaan. . Dit is namelijk niet echt
haar ding, zij is ook al enige jaren ouder dan ik,
dus, los je dat gewoon zo op toch? In overleg kan alles.
Kreeg ik nog een probleem met de taxi, ik had niet eraan
gedacht om de ritprijs af te spreken naar het treinstation,
dus op de meter en dan betaal je zo vier en een halve euro.
Het was voor Trudy wel even schrikken, die trein...
het geheel leek zo uit het spoorwegmuseum te komen.
Oude aftandse rijtuigen waarvan niet alle deuren dicht
gingen, getrokken door, een oude dieselloc uit begin
twintigste eeuw, maar ach je komt van a naar b en daar
is vervoer toch voor bedoeld, kostte ± € 1,- enkele reis
voor ons samen, de taxi was duurder ± € 2,. In Sousse
zijn we op een avond nog een keer naar een authentiek
terras geweest, waar veel locals zaten te genieten
van hun waterpijp, erg origineel, ik was hier in het
begin al eens geweest. We hebben ook nog diverse keren
een leuke straat vlak bij het hotel bezocht.
Hier zijn leuke souvenirshops, supermarktjes
en eetgelegenheden.Bij een van de  restaurantjes
hier moest men dwars door de keuken naar de wc.
Leuke dingetjes gekocht, van kleurige sjaals tot
kameelsouvenirtjes, haar heb ik nog onder andere
een leuke handdoek gegeven met de landkaart van
Tunesië erop afgebeeld dat vond ze erg leuk. Ik
ben zelf nog een paar keer terug geweest naar die
medina, waar zich een historisch museum bevind,
waar ze ook Romeinse mozaïeken hebben volgens mijn
reisboekje, maar het was wegens verbouwing gesloten.
De bijbehorende vuurtoren was wel open, leuk uitzicht
over de medina, en de zee, kostte zo’n € 2,50,-.
Eveneens een bezoek gebracht aan de Grote Moskee
die er aan de buitenkant uitziet als een vesting,
hetgeen ook klopt hij was in de negende eeuw eerst
als kazerne in gebruik ter verdediging van het
toenmalige Sousse, vandaar ook dat karakteristieke
torentje. Alleen de binnenplaats is toegankelijk,
waarvandaan men de gebedsruimten in ogenschouw kan
nemen, toegang zo’n twee euro. Zo tegen het einde
nog een paar dagen ziek geweest, een keer te vette
gebakken aardappelschijfjes gegeten zal het zijn
geweest, kan overal gebeuren. Zij was eveneens
ziek, maar dat had volgens mij meer met te veel
zoet eten en drinken te maken in een warme omgeving,
maar goed. Het is wel zo, als je zo’n tien dagen die
dinerbuffetten hebt genoten gaat het op de een of
andere manier toch tegen staan, ondanks de ruime
keuze, dit heeft denk ik te maken met de wijze van
bereiding. Elf augustus laat in de avond afscheid
genomen van Trudy, zij vertrok op vijftien Augustus.
De volgende morgen om half vijf opgehaald bij het
hotel voor de verplaatsing naar de luchthaven waar het
vliegtuig van Transavia (ben ik ook mee gekomen) om
acht uur vertrok voor de vlucht naar Amsterdam.
Vandaar met de trein terug naar Deventer,
zo komt ook aan deze enerverende tour annex
strandvacantie een einde.
|